Szukasz psychologa w Lublinie? Nasza poradnia czyt. gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

OSIĄGNIĘCIA INTELEKTUALNE CZ. II

Poważne prace nad przejawami procesu starzenia się rozpoczął H. C. Lehman w r. 1928, a opublikował je ostatecznie w książce Age and achievement („Wiek ludzi i ich osiągnięcia”) w r. 1953 (2). Lehman opisał szczegółowo związki między wiekiem życia a najwybitniejszymi wynikami we wszelkich dziedzinach działalności ludzi: w nauce, sztuce, literaturze, medycynie, wynalazczości, sporcie, działalności rozrywkowej, reli- gii, polityce, interesach.

Metoda Lehmana była prosta, lecz pracochłonna. Zestawił on dla ludzi już nieżyjących wiek, w którym: a) przypadał ich wybitny wkład w zakresie sztuki, nauki, muzyki, literatury, technologii lub medycyny: albo b) uzyskali najlepsze wyniki jako artyści, żołnierze, sportowcy, badacze lub przemysłowcy. Informacje zebrane były z różnych źródeł: oryginalnych dokumentów, opracowań źródłowych, przeglądów historycznych, doniesień naukowych i encyklopedii. Dla uzyskania większej ścisłości zestawiano i porównywano informacje pochodzące z różnych źródeł. Duża liczba danych pozwala na rzetelne dokonywanie porównań między grupami ludzi w różnym wieku. Lehman korzystał np.-z książki Hilditcha A Concise History of Chemistry („Zarys historii chemii”), która zawiera dane dotyczące prawie 250 znanych chemików wraz z informacją, kiedy publikowali po raz pierwszy swe prace, uznane później za wybitne w tej dziedzinie nauki. Książka Hilditcha zawiera informacje o blisko tysiącu prac naukowych. Opublikowanie wyników naukowych następuje po pewnym okresie pracy badawczej, który trwa nierzadko rok lub dwa, a czasem znacznie dłużej. Lehman ustalił datę urodzin każdego chemika i opracował przeciętną liczbę opublikowanych wyników badań dla każdych pięciu lat życia (od 15 do 80 roku życia). Okazało się, iż średnia wydajność dla wszystkich chemików objętych tym zestawieniem wynosiła 0,165 (około 1/6) dla jednej osoby w ciągu jednego roku między 30 a 34 rokiem życia. Można więc ocenić poziom intelektualny i naukowy, gdy bierze się pod uwagę fakt, iż najlepsi naukowcy w tej dziedzinie ogłaszają tylko jedną pracę naukową co sześć lat. Dla pięciolecia między 40 a 44 rokiem życia wydajność ta spadała do 0,1.15 dla osoby na rok. Podobne wskaźniki wyznaczono dla wszystkich Okresów pięcioletnich między 15 a’80 rokiem życia, przy czym przy obliczaniu liczb przeciętnych wprowadzano korekty, uwzględniając różną długość życia poszczególnych ludzi. Chcąc uzyskać możliwość dokonywania porównań bezpośrednich dla różnych dziedzin działalności, Lehman ujął wyniki w procentach, przy czym brał za 100% najwyższy wskaźnik pięciolecia. Stąd dla chemików przyjęty został jako 100 wskaźnik okresu od 30 do 34 roku życia, który wynosił w liczbach bezwzględnych 165: dla okresu 40-44 wskaźnik bezwzględny 115 w obliczeniu procentowym wyniósł 70. Wyniki ostateczne zestawiono w postaci tabel i wykresów.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.