Szukasz psychologa w Lublinie? Nasza poradnia czyt. gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

Twórczość plastyczna w wieku szkolnym

Funkcja przeżyć, jakie rodzą w dziecku sztuki teatralne i filmy, jest wieloraka. !Jakość i intensywność tych przemian zależy od wielu czynników. Badania w tym zakresie wykazały między innymi, iż wrażliwsze na kontakty z teatrem są dzieci umiejące wyrażać siebie w rysunku. Zależność ta wydaje się dwustronna – pod wpływem oglądania dzieł sztuki dzieci zaczynają także „odważniej” tworzyć19. Wytwory sztuki, które stają się dostępne dziecku w coraz większym zakresie, nie ograniczają się oczywiście do sztuk teatralnych czy obrazów filmowych. Dużą rolę w rozwoju dzieci odgrywa inna dziedzina sztuki – plastyka. Przy czym chodzi zarówno o ekspresjęidziecka w rysunku (w pewnych sytuacjach i wypadkach także w rzeźbie), jak i o jego percepcję dzieł plastycznych. Wiemy już, że dziecięca twórczość rysunkowa ulęga wraz z wiekiem ćharakte- rystycżnym przemianom:, podobnie przeobrażają się także sposoby percepcji przez dziecko dzieł sztuki.

W dziecięcej twórczości rysunkowej wyróżnia się kilka stadiów, których liczba i charakter różnię bywają rozumiane i przedstawiane przez poszczególnych badaczy (por. Borzym, 1969). W Polsce rozpowszechniony jest podział dokonany przez S. Szumana (1927) – większość innych podziałów jest w zasadzie zgodna z tą klasyfikacją. Wyróżnia on: okres !bazgrani a, czyli formowania się schematu, obejmującyj początkowe etapy rysowania małego dziecka, prawie do końca okresu przedszkolnego (7 r.ż.): okres schematu (ok. 8- 12 r.ż.) i okres poschema- tyczny (po 12 r.ż.).

Okres rysunku schematycznego, przypadający na: młodszy wiek szkolny, nie jest jednolity–zwracają na to uwagę wszyscy badacze rysunku dziecięcego, zgodnie określając podstawowy kierunek rozwoju. Odznacza się on wyraźnymi przeobrażeniami zarówno w ekspresji (wyrażanie się wrysunku), jak i w percepcji (odbiór dzieł sztuki.lub w ogóle wytworów plastycznych). Najistotniejszy kierunek Zmiany polega na tym, iż zachodzi w tym okresie stopniowy zanik spontanicznej ekspresji, a więc i rysunku ekspresyjnego. Proces ten rozpoczyna się ok. 7 r.ż. i uwarunkowany jest przeobrażeniami, jakie zachodzą w sferze społecznej i umysłowej u dzieci w wieku szkolnym, przy czym dużą rolę odgrywają w tym procesie metody nauczania i wychowania, mające wielki wpływ na kierunek rozwoju osobowości dziecka. Francuscy badacze twórczości (czy aktywności) plastycznej dzieci stwierdzają dobitnie: „W naszym społeczeństwie dziecko (szkolne – L. W.) stopniowo przestaje wypowiadać się swobodnie za pomocą rysunku” 20. Czym jest to uwarunkowane? se Juliette Boutonier Dziecko, które rysuje. W: Wychowanie przez sztukę. Wybór, wstęp i redakcja Ireny Wojnar. Warszawa 1985, s. 207.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.