Szukasz psychologa w Lublinie? Nasza poradnia czyt. gabinet zagwarantuje Ci pomoc!

Wychowanie dzieci w żłobkach

Prawidłowy rozwój małego dziecka wymaga określonych warunków higienicznych, pielęgnacji i prawidłowego wychowania tak w domu rodzinnym, jak i w żłobku. Sposób pielęgnacji oraz wychowania zbiorowego dzieci nie polega jednak na prostym rozszerzeniu zasad pielęgnacji i wychowania indywidualnego na całą grupę dzieci. Zasad tych mechanicznie przenieść się nie da, a nawet gdyby to było technicznie możliwe – okazałyby się one niewystarczające. Życie w grupie każdego dziecka, a szczególnie małego, staje się bowiem źródłem innych sytuacji społecznych i pedagogicznych. Wychowanie musi się z tymi sytuacjami liczyć, musi je przewidzieć i do nich się przystosować.

Wychowanie dzieci w żłobkach, a zwłaszcza w Państwowych Domach Małego Dziecka (PDMDz), zastępujących całkowicie rodzinę tym dzieciom, które ją okresowo lub na zawsze utraciły, ma na celu kierowanie rozwojem psychomotorycznym dziecka. Niebezpieczeństwem zagrażającym małemu dziecku w zakładzie zamkniętym (PDMDz) są zaburzenia rozwoju psychofizycznego, manifestujące się w wypadkach skrajnych pod postacią hospitalizmu (Olechnowicz, 1957). Hospitalizm jest to rodzaj niedorozwoju, będącego rezultatem braku oddziaływania wychowawczego przy jednoczesnym ubóstwie podniet środowiskowych oraz sztucznym ograniczaniu własnej aktywności dziecka. Prawidłowa organizacja życia dziecka w zakładzie, odpowiednie urządzenie i wyposażenie pomieszczeń, pomoce wychowawcze i zabawki, właściwy stosunek emocjonalny personelu do dziecka, a przede wszystkim racjonalna, metodyczna, umiejętnie prowadzona praca wychowawcza z dziećmi – oto czynniki zapewniające małym dzieciom pozbawionym rodziny prawidłowy rozwój psychomotoryczny. Jest to zarazem jedyny skuteczny sposób walki z hospitalizmem w zakładach zamkniętych (Przełącznikową, 1968c).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.